Верхнядзвінск. Героі ў бітве за ўраджай!
Актыўнымі тэмпамі працягваецца ўборка ўраджаю. У адным звязе працуюць камбайнёры, кіроўцы. Сярод камбайнёраў працуюць і прадстаўнікі Верхнядзвінскага раённага аддзела па надзвычайных сітуацыях: кіроўцы пажарнай аварыйна-выратавальнай часткі №1 Раман Кандратёнак і Раман Валіцкі, а таксама кіроўца пажарнага аварыйна-выратавальнага паста №11 Віктар Філіпенка.
Віктар Філіпенка нарадзіўся ў 1989 годзе ў вёсцы Усце Верхнядзвінскага раёна. Бацькі, якія працавалі ў сельскай гаспадарцы, з дзяцінства прышчаплялі любоў і павагу да фізічнай працы.
І сапраўды, працоўны шлях Філіпенкі Віктара пачаўся з унітарнага вытворчага прадпрыемства «Ужыца-Агра» ў пасаге тэхніка-механіка.
– Вольга лёсу ў лютым 2017 года я апынуўся ў Верхнядзвінскім раённым аддзеле па надзвычайных сітуацыях – распавядае суразмоўца. – Працую кіроўцам пажарнага аварыйна-выратавальнага паста №11. Але нават пасля прыёму на працу ў раённы аддзел па надзвычайных сітуацыях я не адмаўляю на працягу сёмага года ў дапамозе роднай гаспадарцы. Лічу, што дапамога сельскай гаспадарцы неабходная і важная.
Раман Валіцкі дапамагае аграрыям адкрытага акцыянернага таварыства «Сакалоўшчына» ў уборцы ўраджаю ўжо адзінаццаты сезон. Для яго сельская праца – не ў навіну.
– Гэта маё, можна сказаць, родная гаспадарка, яшчэ вучнем падрабляў тут летам, – кажа Раман. – Да тэрміновай службы і пасля арміі быў кіроўцам. А калі пачаў служыць у раённым аддзеле па надзвычайных сітуацыях, кожнае лета дапамагаю ў полі.
У гэты гарачы перыяд рабочы дзень выратавальніка змяняецца кардынальна. Пасля сутачных дзяжурстваў ён перасядае за руль іншай тэхнікі. І задачы перад ім таксама цалкам іншыя.
– На службе я адказваю за бяспеку людзей, а тут – за захаванне ўраджаю, – удакладняе Раман Пятровіч. – У полі падпарадкоўваюся рытму жніва. Мая задача – не дапусціць простаювання камбайна з поўным бункерам і без страт перавезці зерне на ток. Усё павінна быць дакладна і хутка, як і на службе.
Суткі дзяжурства – і ў полі. Графік напружаны, але, па словах Рамана, часу на адпачынак яму дастаткова. Па магчымасці нават спрабуе ў гэты перыяд узяць на службе адпачынак.
– Хочацца і дапамагчы роднаму гаспадарству, тым больш, што жыву недалёка, у Галубове, і зарабіць. І пераключыцца з адных абавязкаў на іншыя не дрэнна.
Манеўраваць за рулём МАЗа па палевых дарогах пасля цяжкай пажарнай машыны старшынemu інструктару па кіраванні Раману Валіцкаму не складае цяжкасцей. Гаворыць, што на «хлебнай» машыне адпачывае душой.
І наогул у сям’і Валіцкіх не баяцца цяжкай працы і з ранняга ўзросту прывучаюцца да самастойнасці. Старэйшая дачка Паўліна другі год падпрацоўвае ў студэнцкім атрадзе «Полымя» гэтага ж гаспадарства. Бацькі падтрымліваюць такое жаданне – дзіця самастойна зарабляе грошы і прывыкае да працы. У сельскай гаспадарцы працуюць і бацька Рамана – Пётр Канстанцінавіч. Ён інжынер-электрык, маці – Лілія Геннадзеўна – дыспетчар. Малодшы брат Захар, студэнт, таксама не першы год летам устраіваецца апэратарам на зернесушыльны комплекс.
Дапамога Рамана гаспадарству не абмяжоўваецца часамі жніва. Разам з аграрыямі заняты і ў кармазаготлі, і ў зборцы кукурузы.
Аддаваць столькі часу і сіл працы можа той, хто ведае, што дома яго разумеюць і падтрымліваюць. Разам з жонкай Натальёй Раман выхоўвае чацвёра дзяцей. І летні перыяд – гарачы і для супругі, бо ў гэты час клопат пра дзяцей і хатнія клопаты ляжаць на яе плечах.
– Жонцы, вядома, цяжка, але яна разумее, што гаспадарцы трэба дапамагчы, - гаворыць Раман. – І калі за спіной такая надзейная тыл, працаваць лягчэй і спакойней.
Раман Кандратёнак – малады кіроўца, які ўладкаваўся на працу ў раённы аддзел па надзвычайных сітуацыях у канцы 2024 года. Пасля заканчэння ў 2020 годзе Полацкага прафесійнага ліцэя сельскагаспадарчага вытворчасці працаваў каля чатырох гадоў у адкрытым акцыянерным таварыстве «Антонова-Агра» трактарыстам-машыністам.
– Сельская праца цяжкая, але адначасова гонарная, – гаворыць Раман. – Бо ад гэтай працы залежыць ні шмат ні мала – прадуктовая бяспека краіны.
Бацькі Рамана таксама працуюць у сельскай гаспадарцы. Бацька, Аляксандр Фёдаравіч, таксама кіруе цяжкай сельскагаспадарчай тэхнікай, а маці, Наталля Григор’еўна, працуе апэратарам машыннага даення ў тым жа гаспадарстве.
– З самага дзяцінства я дапамагаў бацькам на грамадскіх работах. Бацька часта браў сабе ў сельскагаспадарчыя палі, дзе я ўсмоктваў навыкі кіравання цяжкай тэхнікай. Мне гэта падабалася. Цяпер, нягледзячы на ўладкаванне ў Верхнядзвінскі раённы аддзел па надзвычайных сітуацыях, стараюся дапамагаць роднаму гаспадарству ў зборцы зерневых. Калі атрымліваецца, нават адпачынак берагу на гэты ж час.
Раман Кандратёнак разам з жонкай Кацярынай выхоўваюць дачку Валерыю, якая зараз ходзіць у мясцовы дзіцячы сад. Яна і жонка кожны дзень чакаюць роднага чалавека дадому, нават калі гэта адбываецца далёка за паўноч.